Białe żagle dni,

Czarne żagle dni

Między nimi ty

W dali...

Powiedz wiatrom złym,

Że nad łóżkiem mym

Lampa się co noc pali



I Twoją twarz

Płomień rzeźbi w mroku,

Powieki moje dwie

Zamknęły ją we śnie

I nie puszczą , o nie

I nie puszczą do świtu



Świtem żagle dnia

Złapią dobry wiatr,

Frunie z wiatrem myśl lekka,

Odwiedź moje sny,

Osusz moje łzy,

Tak daleko mi

Czekam Cię...



Tak daleko mi

Czekam cię

Tak daleko mi

czekam Cię...



Wciąż za daleko... 



I o co tyle milczenia? 

Między nami niewiele się 

zmienia. To miłość jest inna. Niełatwa, 

nieskromna i niewinna. I o co tyle milczenia? 

Lepiej mów, że mam serce z kamienia. 

Że się zmieniam, jak moda, kobieta, szczęście, 

jak woda... 



Każda moja łza i wspomnienie chrztu, 

popielata mgła, śnieg na szczycie gór, 

tropikalny deszcz, lód na szklanki dnie 

i mój złoty pot, gdy kochamy się, 

mogą jutro być chmurą, rzeką, wieczną bielą, 

burzą, rosą, akwarelą... 



Każda nasza noc do utraty tchu, 

zakochany wzrok 

i spotkanie ust, 

przenikanie dusz, obietnice twe i mój złoty pot, 

gdy kochamy się, mogą jutro być inne. 

Nowe, obłąkane. Zgasłe, żadne, zapomniane... 



I o co tyle milczenia? 

W takiej ciszy zabrzmi źle: "do widzenia". 

Ja nie proszę, nie płaczę. Ja kocham, 

Codziennie inaczej.