Białe żagle dni,

Czarne żagle dni

Między nimi ty

W dali...

Powiedz wiatrom złym,

Że nad łóżkiem mym

Lampa się co noc pali



I Twoją twarz

Płomień rzeźbi w mroku,

Powieki moje dwie

Zamknęły ją we śnie

I nie puszczą , o nie

I nie puszczą do świtu



Świtem żagle dnia

Złapią dobry wiatr,

Frunie z wiatrem myśl lekka,

Odwiedź moje sny,

Osusz moje łzy,

Tak daleko mi

Czekam Cię...



Tak daleko mi

Czekam cię

Tak daleko mi

czekam Cię...



Wciąż za daleko... 



Gdy wszystko idzie źle

I nie masz dokąd pójść

Przyjaciół tłum rozprysł się 

Wydaje ci się , że

Tak pozostanie już

Lecz okazuje się, że nie

Bo budzi się z nocy nowy dzień

Nieskalanie czyste niebo

Co było wczoraj odeszło w cień

Niepamięci niech się świeci 

Cud

Niepamięci, cud niepamięci

Kloszard i wielki tuz 

Odważny i ten co się boi

Wszyscy równi wobec czasu i płomienia

Na moim podwórku blues

Na zegarze wieczór

Nie, nie czekaj tylko żyj

Bo to tylko chwila

Może dwie

Na nic lamenty, utyskiwania

Co było wczoraj, odeszło w cień

Niepamięci niech się święci

Cud 

Niepamięci , cud niepamięci