Na skórze drzew rysuje krwawy znak serca

Rzeźbię w kamieniu swoją twarz

Pióro i papier proszę o słowa wiersza

One silniejsze są niż czas



Jestem jedyna, ostatnia i pierwsza

Jestem jedyna, na moment, na dzień

Jestem jak cień, jestem jak noc, która lęka się światła gwiazd

Dlaczego czas nie wie, że ma jedną mnie?



Na twoich ustach pozostawiam wspomnienia

Wieczne, jak skamieniały las

Powstaje wciąż na nowo w ludzkich spojrzeniach

Zostanę chwile w każdym z was


Siądź z tamtą kobietą twarzą w twarz,

kiedy mnie już nie będzie.

Spalcie w kominie moje buty i płaszcz.

Zróbcie sobie miejsce, a mnie oszukuj mile uśmiechem,

słowem, gestem do póki jestem, do póki jestem,

to mnie oszukuj mile uśmiechem, słowem,

gestem do póki jestem, do póki jestem.



Płyń z tamtą kobietą w górę rzek,

kiedy mnie już nie będzie.

Znajdźcie polanę, smukłą sosnę i brzeg.

Zróbcie sobie miejsce, a mnie wspominaj wdzięcznie,

że mało tak się śniłam, a przecież byłam, no przecież byłam,

a mnie wspominaj wdzięcznie,

że tak mało ci się śniłam,

a przecież byłam, no przecież.