Na skórze drzew rysuje krwawy znak serca

Rzeźbię w kamieniu swoją twarz

Pióro i papier proszę o słowa wiersza

One silniejsze są niż czas



Jestem jedyna, ostatnia i pierwsza

Jestem jedyna, na moment, na dzień

Jestem jak cień, jestem jak noc, która lęka się światła gwiazd

Dlaczego czas nie wie, że ma jedną mnie?



Na twoich ustach pozostawiam wspomnienia

Wieczne, jak skamieniały las

Powstaje wciąż na nowo w ludzkich spojrzeniach

Zostanę chwile w każdym z was


Lubię ten czas, gdy do siebie nam blisko. 

Lubię, że już nie wstydzimy się słów. 

Lubię gdy o zmierzchu rozpalisz ognisko 

Oświetlisz, co kryje się w nas. 



Pytasz mnie, jak żyć i co ma sens 

Gdy ja spytać chcę o to samo. 

A tysiącletni dąb odpowiedź zna, 

Ale cicho zasypia nad nami 



Lubię ten czas, gdy nam blisko do siebie. 

W trawie na wznak, gdzie nie znajdzie nas nikt. 

Wtedy żal, że nigdzie na bezkresnym niebie 

Nie ma innych nas, co kochają się tak… 



Pytasz, czemu to tak krótko trwa, 

Gdy ja spytać chcę o to samo 

Tysiącletni dąb odpowiedź zna, 

Ale cicho zasypia nad nami.