Niech ktoś zatrzyma wreszcie świat, ja wysiadam

Na pierwszej stacji, teraz, tu!

Niech ktoś zatrzyma wreszcie świat bo wysiadam

Przez życie nie chce gnać bez tchu



Jak w kołowrotku bezwolnie się kręcę

Gubić wątek i dni

A jakiś bies wciąż powtarza mi: prędzej!

A życie przecież po to jest, żeby pożyć

By spytać siebie: mieć, czy być

A życie przecież po to jest, żeby pożyć

Nim w kołowrotku pęknie nić



Niech ktoś zatrzyma wreszcie świat, ja wysiadam

Na pierwszej stacji, teraz, tu!

Już nie chce z nikim ścigać się, z sił opadam

Przez życie nie chce gnać bez tchu



Będę tracić czas, szukać dobrych gwiazd

Gapić się na dziury w niebie

Jak najdłużej kochać ciebie

Na to nie szkoda mi zmierzchów, poranków

Ni nocy, dni...


LubiÄ™ ten czas, gdy do siebie nam blisko. 

Lubię, że już nie wstydzimy się słów. 

LubiÄ™ gdy o zmierzchu rozpalisz ognisko 

Oświetlisz, co kryje się w nas. 



Pytasz mnie, jak żyć i co ma sens 

Gdy ja spytać chcę o to samo. 

A tysiącletni dąb odpowiedź zna, 

Ale cicho zasypia nad nami 



LubiÄ™ ten czas, gdy nam blisko do siebie. 

W trawie na wznak, gdzie nie znajdzie nas nikt. 

Wtedy żal, że nigdzie na bezkresnym niebie 

Nie ma innych nas, co kochajÄ… siÄ™ tak… 



Pytasz, czemu to tak krótko trwa, 

Gdy ja spytać chcę o to samo 

Tysiącletni dąb odpowiedź zna, 

Ale cicho zasypia nad nami.