Lubię ten czas, gdy do siebie nam blisko. 

Lubię, że już nie wstydzimy się słów. 

Lubię gdy o zmierzchu rozpalisz ognisko 

Oświetlisz, co kryje się w nas. 



Pytasz mnie, jak żyć i co ma sens 

Gdy ja spytać chcę o to samo. 

A tysiącletni dąb odpowiedź zna, 

Ale cicho zasypia nad nami 



Lubię ten czas, gdy nam blisko do siebie. 

W trawie na wznak, gdzie nie znajdzie nas nikt. 

Wtedy żal, że nigdzie na bezkresnym niebie 

Nie ma innych nas, co kochają się tak… 



Pytasz, czemu to tak krótko trwa, 

Gdy ja spytać chcę o to samo 

Tysiącletni dąb odpowiedź zna, 

Ale cicho zasypia nad nami.


Niech ktoś zatrzyma wreszcie świat, ja wysiadam

Na pierwszej stacji, teraz, tu!

Niech ktoś zatrzyma wreszcie świat bo wysiadam

Przez życie nie chce gnać bez tchu



Jak w kołowrotku bezwolnie się kręcę

Gubić wątek i dni

A jakiś bies wciąż powtarza mi: prędzej!

A życie przecież po to jest, żeby pożyć

By spytać siebie: mieć, czy być

A życie przecież po to jest, żeby pożyć

Nim w kołowrotku pęknie nić



Niech ktoś zatrzyma wreszcie świat, ja wysiadam

Na pierwszej stacji, teraz, tu!

Już nie chce z nikim ścigać się, z sił opadam

Przez życie nie chce gnać bez tchu



Będę tracić czas, szukać dobrych gwiazd

Gapić się na dziury w niebie

Jak najdłużej kochać ciebie

Na to nie szkoda mi zmierzchów, poranków

Ni nocy, dni...