I o co tyle milczenia? 

Między nami niewiele się 

zmienia. To miłość jest inna. Niełatwa, 

nieskromna i niewinna. I o co tyle milczenia? 

Lepiej mów, że mam serce z kamienia. 

Że się zmieniam, jak moda, kobieta, szczęście, 

jak woda... 



Każda moja łza i wspomnienie chrztu, 

popielata mgła, śnieg na szczycie gór, 

tropikalny deszcz, lód na szklanki dnie 

i mój złoty pot, gdy kochamy się, 

mogą jutro być chmurą, rzeką, wieczną bielą, 

burzÄ…, rosÄ…, akwarelÄ…... 



Każda nasza noc do utraty tchu, 

zakochany wzrok 

i spotkanie ust, 

przenikanie dusz, obietnice twe i mój złoty pot, 

gdy kochamy się, mogą jutro być inne. 

Nowe, obłąkane. Zgasłe, żadne, zapomniane... 



I o co tyle milczenia? 

W takiej ciszy zabrzmi źle: "do widzenia". 

Ja nie proszę, nie płaczę. Ja kocham, 

Codziennie inaczej.


To biel jest może najpiękniejszą z barw

Gdy nocą spod Księżyca rzęs

Płynie na łąki pierwszy śnieg

Nim igliwia sierść poczuje szron

Nim świt usłyszy dzwonki sań

I znajdzie pierwszy ślad



Ty spójrz na biel, na nieobjętą biel

Jej moc, jej blask podpowie Ci

Że biel to Bóg, bezkres, bez czas

Podziwiaj jÄ…, bo jest

Bo jesteÅ› (x2)



Jeżeli ten, na kogo czekam

Przyjdzie teraz- co zrobiÄ™?

Dziś rano ogród w śniegu

Tak ładny bez śladu kroków.