I o co tyle milczenia? 

Między nami niewiele się 

zmienia. To miłość jest inna. Niełatwa, 

nieskromna i niewinna. I o co tyle milczenia? 

Lepiej mów, że mam serce z kamienia. 

Że się zmieniam, jak moda, kobieta, szczęście, 

jak woda... 



Każda moja łza i wspomnienie chrztu, 

popielata mgła, śnieg na szczycie gór, 

tropikalny deszcz, lód na szklanki dnie 

i mój złoty pot, gdy kochamy się, 

mogą jutro być chmurą, rzeką, wieczną bielą, 

burzÄ…, rosÄ…, akwarelÄ…... 



Każda nasza noc do utraty tchu, 

zakochany wzrok 

i spotkanie ust, 

przenikanie dusz, obietnice twe i mój złoty pot, 

gdy kochamy się, mogą jutro być inne. 

Nowe, obłąkane. Zgasłe, żadne, zapomniane... 



I o co tyle milczenia? 

W takiej ciszy zabrzmi źle: "do widzenia". 

Ja nie proszę, nie płaczę. Ja kocham, 

Codziennie inaczej.


Gdy wszystko idzie źle

I nie masz dokąd pójść

Przyjaciół tłum rozprysł się 

Wydaje ci się , że

Tak pozostanie już

Lecz okazuje się, że nie

Bo budzi się z nocy nowy dzień

Nieskalanie czyste niebo

Co było wczoraj odeszło w cień

Niepamięci niech się świeci 

Cud

Niepamięci, cud niepamięci

Kloszard i wielki tuz 

Odważny i ten co się boi

Wszyscy równi wobec czasu i płomienia

Na moim podwórku blues

Na zegarze wieczór

Nie, nie czekaj tylko żyj

Bo to tylko chwila

Może dwie

Na nic lamenty, utyskiwania

Co było wczoraj, odeszło w cień

Niepamięci niech się święci

Cud 

Niepamięci , cud niepamięci