I o co tyle milczenia? 

Między nami niewiele się 

zmienia. To miłość jest inna. Niełatwa, 

nieskromna i niewinna. I o co tyle milczenia? 

Lepiej mów, że mam serce z kamienia. 

Że się zmieniam, jak moda, kobieta, szczęście, 

jak woda... 



Każda moja łza i wspomnienie chrztu, 

popielata mgła, śnieg na szczycie gór, 

tropikalny deszcz, lód na szklanki dnie 

i mój złoty pot, gdy kochamy się, 

mogą jutro być chmurą, rzeką, wieczną bielą, 

burzą, rosą, akwarelą... 



Każda nasza noc do utraty tchu, 

zakochany wzrok 

i spotkanie ust, 

przenikanie dusz, obietnice twe i mój złoty pot, 

gdy kochamy się, mogą jutro być inne. 

Nowe, obłąkane. Zgasłe, żadne, zapomniane... 



I o co tyle milczenia? 

W takiej ciszy zabrzmi źle: "do widzenia". 

Ja nie proszę, nie płaczę. Ja kocham, 

Codziennie inaczej.


Czemu dzwoni w środku nocy nie wiadomo po co.

Może go uczucie do mnie dręczy zwłaszcza nocą. 

Milczy długo i namiętnie na dowolny temat. 

Dziwny jakiś albo nie ma nic do powiedzenia.

Cichy wielbiciel, liryczny prowokator, ambiwalentny, 

nieśmiały adorator. Czy ma zamiary dobre czy złe?

Czemu akurat wybrał mnie? Ironia losu.

Z takim niczego przeżyć nie sposób.

Nawet jeżeli kocha nad życie, co z tego skoro kocha 

zbyt skrycie? czemu na mnie tak się zawziął?

Jestem jaka jestem.

Czemu właśnie mnie uczynił adresatką westchnień?

Czy ośmielić go do zwierzeń, czy zniechęcić raczej?

Duży kłopot sprawia taki małomówny facet.

Cichy wielbiciel. Senny marzyciel.

Serca dręczyciel. Cichy wielbicie...