Już noc i pusty dom 

I nie zobaczy nikt 

Jak na ostatnim piętrze 

Nieczynnej windy drzwi otworzą się 

I zamkną się, 

Otworzą się… 



Gdy świt i chłodny wiatr 

To nie zobaczy nikt 

Jak nad ciepłym wyjściem z metra 

Gazety zmięty strzęp 

Unosi się, opada i unosi się… 



Nie wiemy nic 

O cichym życiu rzeczy 

Które otaczają nas 

Łudzimy się, że to nas nie dotyczy 

I łudzimy się, że zrozumiemy świat. 



Już dzień, 

A cicho tak, że nie usłyszy nikt 

Jak wieszak w pustej szafie 

Odmierza ciszę i 

Kołysze się 

Kołysze się 

Kołysze się…


Siądź z tamtą kobietą twarzą w twarz,

kiedy mnie już nie będzie.

Spalcie w kominie moje buty i płaszcz.

Zróbcie sobie miejsce, a mnie oszukuj mile uśmiechem,

słowem, gestem do póki jestem, do póki jestem,

to mnie oszukuj mile uśmiechem, słowem,

gestem do póki jestem, do póki jestem.



Płyń z tamtą kobietą w górę rzek,

kiedy mnie już nie będzie.

Znajdźcie polanę, smukłą sosnę i brzeg.

Zróbcie sobie miejsce, a mnie wspominaj wdzięcznie,

że mało tak się śniłam, a przecież byłam, no przecież byłam,

a mnie wspominaj wdzięcznie,

że tak mało ci się śniłam,

a przecież byłam, no przecież.