Już noc i pusty dom 

I nie zobaczy nikt 

Jak na ostatnim piętrze 

Nieczynnej windy drzwi otworzą się 

I zamkną się, 

Otworzą się… 



Gdy świt i chłodny wiatr 

To nie zobaczy nikt 

Jak nad ciepłym wyjściem z metra 

Gazety zmięty strzęp 

Unosi się, opada i unosi się… 



Nie wiemy nic 

O cichym życiu rzeczy 

Które otaczają nas 

Łudzimy się, że to nas nie dotyczy 

I łudzimy się, że zrozumiemy świat. 



Już dzień, 

A cicho tak, że nie usłyszy nikt 

Jak wieszak w pustej szafie 

Odmierza ciszę i 

Kołysze się 

Kołysze się 

Kołysze się…


Niech ktoś zatrzyma wreszcie świat, ja wysiadam

Na pierwszej stacji, teraz, tu!

Niech ktoś zatrzyma wreszcie świat bo wysiadam

Przez życie nie chce gnać bez tchu



Jak w kołowrotku bezwolnie się kręcę

Gubić wątek i dni

A jakiś bies wciąż powtarza mi: prędzej!

A życie przecież po to jest, żeby pożyć

By spytać siebie: mieć, czy być

A życie przecież po to jest, żeby pożyć

Nim w kołowrotku pęknie nić



Niech ktoś zatrzyma wreszcie świat, ja wysiadam

Na pierwszej stacji, teraz, tu!

Już nie chce z nikim ścigać się, z sił opadam

Przez życie nie chce gnać bez tchu



Będę tracić czas, szukać dobrych gwiazd

Gapić się na dziury w niebie

Jak najdłużej kochać ciebie

Na to nie szkoda mi zmierzchów, poranków

Ni nocy, dni...