Gdy mówią mi... 



Gdy mówią mi, że cały świat za chwile się zawali, 

A jego zmierzch dotyczy także mnie... 

Ja wierzyć chce, że jeszcze nie, że nie... 

Gdy mówią mi gazety o kolejnej wielkiej fali, 

Przed którą już, nam się schronić nie ma gdzie.. 

Ja wierze, że, że jeszcze nie... 

Pamięć podaje mi spis (podaje mi) 

Rzeczy dla których chce żyć (warto żyć warto) 

Cisza kiedy minie burza, 

Zapach nocy na twej skórze 

wciąż przecież są. 

Pojedyńcza żaba w trawie, 

Która dziwi się Wisławie 

To jest mój schron, to mój schron... 

Gdy mówią, że, 

Co dla mnie ważne istnieć nie ma prawa, 

I aby żyć, muszę dostosować się... 

Ja wierzyć chce, że jeszcze nie... 

Pamięć podaje mi spis (podaje) 

Rzeczy dla których chce żyć (warto żyć warto) 

Kropla światła w butli wina, 

Pierwsze słowa mego syna, wciąż 

Przecież są. 

Te miliony gwiazd na niebie 

I kolekcja mych torebek, to 

jest mój schron, to mój schron... 

To jest moje niebo, ledwie ponad Ziemią, 

Moje przejaśnienia wśród burz... 

To jest moje niebo, 

Nie chce mieć innego 

Blisko mi do niego 

Tuż, tuż... 

To jest moje niebo, ledwie ponad Ziemią, 

Moje przejaśnienia wśród burz... 

To jest moje niebo, 

Nie chce mieć innego 

Blisko mi do niego 

Tuż, tuż... 

Tuż, tuż 

Tuż, tuż 

Tuż, tuż 

Tuż, tuż 

Tuż, tuż 

Tuż, tuż 

Tuż, tuż...


Mrok, jak kosmaty pies. 

Patrz wrzesień już, 

czas rozpalić piec. 

Posmutniało w ogrodzie i nagle postarzało się. 

Miałeś przecież być? 



Autobus twój szedł. 

Wiem jest już późno. 

Wróć w lampy ciepły krąg. 

Do szafy płaszcz. 

Jabłkami pachnie dom. 



Przemoczony poeto siądź, 

skończ ten swój niezwykły wiersz. 

Pusta kartka i tylko znów ogarek świecy. 

Dla ciebie dziś kupiłam ten zielony szal. 

Ostatnie jabłka z drzew postrącał wiatr, 

a miałeś zerwać. 

Zbyt mało ciebie mam. 

Kilka mądrych zdań, 

to wszystko.