(Bosa 2005)



Aby zwolnić puls, 

Aby rozprostować myśli, 

Aby znaleźć lek na lęk, 

Zniknę pośród pól i zanurzę cała w ciszy 

Ona ma zbawienny dźwięk. 

I tylko tu, gdzie każde źdźbło trawy ma swoje czułe miejsce, 

Skleić się da życie, co pękło na pół. 



Dotykanie drzew i spierzchnięta kora w dłoni 

Szept paproci, bajki z mchu… 

W deszczu poczuć chcę wonną wilgoć sierści koni, 

Ciemny zapach sennych krów. 

I tylko tu, gdzie każde źdźbło trawy ma swoje czułe miejsce, 

Skleić się da życie, co pękło na pół. 



Siwiejące tło pory zmierzchu w pełni lata, 

W piasku ślady bosych stóp. 

I choć moje życie to wieczna zgoda na utratę 

Chcę na chwilę zostać tu… 

Bo tylko tu gdzie każde źdźbło trawy ma swoje czułe miejsce 

Skleić się da życie, co pękło na pół


Na skórze drzew rysuje krwawy znak serca

Rzeźbię w kamieniu swoją twarz

Pióro i papier proszę o słowa wiersza

One silniejsze są niż czas



Jestem jedyna, ostatnia i pierwsza

Jestem jedyna, na moment, na dzień

Jestem jak cień, jestem jak noc, która lęka się światła gwiazd

Dlaczego czas nie wie, że ma jedną mnie?



Na twoich ustach pozostawiam wspomnienia

Wieczne, jak skamieniały las

Powstaje wciąż na nowo w ludzkich spojrzeniach

Zostanę chwile w każdym z was