(Bosa 2005)



Aby zwolnić puls, 

Aby rozprostować myśli, 

Aby znaleźć lek na lęk, 

Zniknę pośród pól i zanurzę cała w ciszy 

Ona ma zbawienny dźwięk. 

I tylko tu, gdzie każde źdźbło trawy ma swoje czułe miejsce, 

Skleić się da życie, co pękło na pół. 



Dotykanie drzew i spierzchnięta kora w dłoni 

Szept paproci, bajki z mchu… 

W deszczu poczuć chcę wonną wilgoć sierści koni, 

Ciemny zapach sennych krów. 

I tylko tu, gdzie każde źdźbło trawy ma swoje czułe miejsce, 

Skleić się da życie, co pękło na pół. 



Siwiejące tło pory zmierzchu w pełni lata, 

W piasku ślady bosych stóp. 

I choć moje życie to wieczna zgoda na utratę 

Chcę na chwilę zostać tu… 

Bo tylko tu gdzie każde źdźbło trawy ma swoje czułe miejsce 

Skleić się da życie, co pękło na pół


Czemu dzwoni w środku nocy nie wiadomo po co.

Może go uczucie do mnie dręczy zwłaszcza nocą. 

Milczy długo i namiętnie na dowolny temat. 

Dziwny jakiś albo nie ma nic do powiedzenia.

Cichy wielbiciel, liryczny prowokator, ambiwalentny, 

nieśmiały adorator. Czy ma zamiary dobre czy złe?

Czemu akurat wybrał mnie? Ironia losu.

Z takim niczego przeżyć nie sposób.

Nawet jeżeli kocha nad życie, co z tego skoro kocha 

zbyt skrycie? czemu na mnie tak się zawziął?

Jestem jaka jestem.

Czemu właśnie mnie uczynił adresatką westchnień?

Czy ośmielić go do zwierzeń, czy zniechęcić raczej?

Duży kłopot sprawia taki małomówny facet.

Cichy wielbiciel. Senny marzyciel.

Serca dręczyciel. Cichy wielbicie...