Mrok, jak kosmaty pies.
Patrz wrzesień już,
czas rozpalić piec.
Posmutniało w ogrodzie i nagle postarzało się.
Miałeś przecież być?
Autobus twój szedł.
Wiem jest już późno.
Wróć w lampy ciepły krąg.
Do szafy płaszcz.
Jabłkami pachnie dom.
Przemoczony poeto siądź,
skończ ten swój niezwykły wiersz.
Pusta kartka i tylko znów ogarek świecy.
Dla ciebie dziś kupiłam ten zielony szal.
Ostatnie jabłka z drzew postrącał wiatr,
a miałeś zerwać.
Zbyt mało ciebie mam.
Kilka mądrych zdań,
to wszystko.
Śpij, maleńki, śpij
Ja jestem przy tobie aż do dnia
Śnij, kochany, niech twój sen nie zna smutku ani zła
Póki śpisz
Nie wiesz, że wszystko wokół mija
Mijasz ty
Mijamy
Pierwsza mijam ja...
Nie budź się
Uwierz, nie wszystko wokół mija
Jesteś ty
Jesteśmy
Tylko my
Aż my