Mrok, jak kosmaty pies. 

Patrz wrzesień już, 

czas rozpalić piec. 

Posmutniało w ogrodzie i nagle postarzało się. 

Miałeś przecież być? 



Autobus twój szedł. 

Wiem jest już późno. 

Wróć w lampy ciepły krąg. 

Do szafy płaszcz. 

Jabłkami pachnie dom. 



Przemoczony poeto siądź, 

skończ ten swój niezwykły wiersz. 

Pusta kartka i tylko znów ogarek świecy. 

Dla ciebie dziś kupiłam ten zielony szal. 

Ostatnie jabłka z drzew postrącał wiatr, 

a miałeś zerwać. 

Zbyt mało ciebie mam. 

Kilka mądrych zdań, 

to wszystko. 



Siądź z tamtą kobietą twarzą w twarz,

kiedy mnie już nie będzie.

Spalcie w kominie moje buty i płaszcz.

Zróbcie sobie miejsce, a mnie oszukuj mile uśmiechem,

słowem, gestem do póki jestem, do póki jestem,

to mnie oszukuj mile uśmiechem, słowem,

gestem do póki jestem, do póki jestem.



Płyń z tamtą kobietą w górę rzek,

kiedy mnie już nie będzie.

Znajdźcie polanę, smukłą sosnę i brzeg.

Zróbcie sobie miejsce, a mnie wspominaj wdzięcznie,

że mało tak się śniłam, a przecież byłam, no przecież byłam,

a mnie wspominaj wdzięcznie,

że tak mało ci się śniłam,

a przecież byłam, no przecież.