Mrok, jak kosmaty pies. 

Patrz wrzesień już, 

czas rozpalić piec. 

Posmutniało w ogrodzie i nagle postarzało się. 

Miałeś przecież być? 



Autobus twój szedł. 

Wiem jest już późno. 

Wróć w lampy ciepły krąg. 

Do szafy płaszcz. 

Jabłkami pachnie dom. 



Przemoczony poeto siądź, 

skończ ten swój niezwykły wiersz. 

Pusta kartka i tylko znów ogarek świecy. 

Dla ciebie dziś kupiłam ten zielony szal. 

Ostatnie jabłka z drzew postrącał wiatr, 

a miałeś zerwać. 

Zbyt mało ciebie mam. 

Kilka mądrych zdań, 

to wszystko. 



Jesteś taki wiecznie zajęty

Ciągle patrzysz w przeciwną stronę

Wiesz, że jedno twoje spojrzenie

To mi zwróci, co już stracone...



Ja mam tyle pustych wieczorów

Wtorków, piątków , niedziel

Więc chciałam cię kiedyś zobaczyć

Chciałam ci kiedyś powiedzieć... 





Jeśli myślisz, że ja cię nie kocham

To się mylisz

Ja, ci przecież to mogę w każdej chwili

Wyszeptać, wyśpiewać, powiedzieć, jak wolisz



Tak szybko, w dwóch słowach, lub całkiem powoli 

Jeśli myślisz, że ja cię nie kocham, jesteś w błędzie

Ja ci przecież to mogę zawsze i wszędzie... 



A ty jesteś taki uparty

Ciągle patrzysz w przeciwną stronę

Wiesz, że jedno twoje spojrzenie

To mi zwróci, co już stracone... 



Ja mam dość pustych wieczorów

Wtorków, piątków, niedziel

Więc chciałam cię dzisiaj zobaczyć

Chciałam ci w końcu powiedzieć



Jeśli myślisz, że ja cię nie kocham...