Mrok, jak kosmaty pies. 

Patrz wrzesień już, 

czas rozpalić piec. 

Posmutniało w ogrodzie i nagle postarzało się. 

Miałeś przecież być? 



Autobus twój szedł. 

Wiem jest już późno. 

Wróć w lampy ciepły krąg. 

Do szafy płaszcz. 

Jabłkami pachnie dom. 



Przemoczony poeto siądź, 

skończ ten swój niezwykły wiersz. 

Pusta kartka i tylko znów ogarek świecy. 

Dla ciebie dziś kupiłam ten zielony szal. 

Ostatnie jabłka z drzew postrącał wiatr, 

a miałeś zerwać. 

Zbyt mało ciebie mam. 

Kilka mądrych zdań, 

to wszystko. 



Byłam w Nowym Jorku, to naprawdę wielkie przeżycie.

Po prostu polecieć, być w Nowym Jorku. Po prostu polecieć i być.

Więc, byłam w Nowym Jorku, siedziałam w Nowym Jorku.

Taka jak jestem to byłam i siedziałam,

a potem się zmęczyłam i stałam w Nowym Jorku,

i stałam w Nowym Jorku, i widziałam.

Mówili mi pojedź, pojedź i zobacz.

Musisz tam pojechać i zobaczyć.

Mówili mi pojedź, tym bardziej, że możesz.

To musi być wspaniałe- Nowy Jork.



Więc, dobrze powiedziałam. Pojadę i zobaczę.

I opowiem wam jak było w Nowym Jorku.

Byłam, pojechałam. Byłam i widziałam,

i stałam, i siedziałam w Nowym Jorku.

Mówili mi pojedź, pojedź i zobacz.

Musisz tam pojechać i zobaczyć.

Mówili mi pojedź, tym bardziej, że możesz.

To musi być wspaniałe- Nowy Jork.



A teraz mówię: nie wiem, nie powiem wam, bo nie wiem.

Nie wiem jak było w Nowym Jorku.

Też mówię wam pojedźcie, postójcie i posiedźcie.

Bo nie warto, nie warto nie być w Nowym Jorku.

Mówili mi pojedź, pojedź i zobacz.

Musisz tam pojechać i zobaczyć.

Mówili mi pojedź, tym bardziej, że możesz.

To musi być wspaniałe- Nowy Jork.