Czarne, czarne słowa

Ciemny, ciemny las

Zanim powiesz mu, że kochasz

Pierwszy raz



Dziwna, dziwna droga

Jeśli nie ma w nim

Namiętności krzty

Zamarzniesz

Nim przyjdzie brzask



On nie pokocha

Powie Ci serce i czas



Puste, puste pole

Zanim chwyci mróz

Wiesz, że już nie przyśnisz mu

SiÄ™ wcale

Odejdzie drogą na wschód



Zimna, zimna woda

Oko studni drgnie

Gdy w nim przejrzysz siÄ™

Zapłaczesz

Że tak Ci źle, tak Ci źle, tak ci źle


(Bosa 2005)



Aby zwolnić puls, 

Aby rozprostować myśli, 

Aby znaleźć lek na lęk, 

Zniknę pośród pól i zanurzę cała w ciszy 

Ona ma zbawienny dźwięk. 

I tylko tu, gdzie każde źdźbło trawy ma swoje czułe miejsce, 

Skleić się da życie, co pękło na pół. 



Dotykanie drzew i spierzchnięta kora w dłoni 

Szept paproci, bajki z mchu… 

W deszczu poczuć chcę wonną wilgoć sierści koni, 

Ciemny zapach sennych krów. 

I tylko tu, gdzie każde źdźbło trawy ma swoje czułe miejsce, 

Skleić się da życie, co pękło na pół. 



Siwiejące tło pory zmierzchu w pełni lata, 

W piasku ślady bosych stóp. 

I choć moje życie to wieczna zgoda na utratę 

ChcÄ™ na chwilÄ™ zostać tu… 

Bo tylko tu gdzie każde źdźbło trawy ma swoje czułe miejsce 

Skleić się da życie, co pękło na pół