Gdy wszystko idzie źle

I nie masz dokąd pójść

Przyjaciół tłum rozprysł się 

Wydaje ci się , że

Tak pozostanie już

Lecz okazuje się, że nie

Bo budzi się z nocy nowy dzień

Nieskalanie czyste niebo

Co było wczoraj odeszło w cień

Niepamięci niech się świeci 

Cud

Niepamięci, cud niepamięci

Kloszard i wielki tuz 

Odważny i ten co się boi

Wszyscy równi wobec czasu i płomienia

Na moim podwórku blues

Na zegarze wieczór

Nie, nie czekaj tylko żyj

Bo to tylko chwila

Może dwie

Na nic lamenty, utyskiwania

Co było wczoraj, odeszło w cień

Niepamięci niech się święci

Cud 

Niepamięci , cud niepamięci



(Bosa 2005)



Aby zwolnić puls, 

Aby rozprostować myśli, 

Aby znaleźć lek na lęk, 

Zniknę pośród pól i zanurzę cała w ciszy 

Ona ma zbawienny dźwięk. 

I tylko tu, gdzie każde źdźbło trawy ma swoje czułe miejsce, 

Skleić się da życie, co pękło na pół. 



Dotykanie drzew i spierzchnięta kora w dłoni 

Szept paproci, bajki z mchu… 

W deszczu poczuć chcę wonną wilgoć sierści koni, 

Ciemny zapach sennych krów. 

I tylko tu, gdzie każde źdźbło trawy ma swoje czułe miejsce, 

Skleić się da życie, co pękło na pół. 



Siwiejące tło pory zmierzchu w pełni lata, 

W piasku ślady bosych stóp. 

I choć moje życie to wieczna zgoda na utratę 

Chcę na chwilę zostać tu… 

Bo tylko tu gdzie każde źdźbło trawy ma swoje czułe miejsce 

Skleić się da życie, co pękło na pół