Że Ty nie dla mnie jesteś, ani ja dla Ciebie

Że nie możemy rankiem gadać trzy po trzy

Że wspólnej gwiazdy trudno szukać nam na niebie

Że między ludźmi nie powiemy sobie "ty"



Że nie pójdziemy tak zwyczajnie gdzieś, tak w gości

Że nic co nasze nie jest nasze, nawet my



Dlatego nie mów mi, dlatego nie mów mi

To dlatego nie mów mi o miłości



Że spotykamy się przypadkiem, przy niedzieli

I że mówimy byle jak i byle co

Że każde słowo zamiast łączyć, to nas dzieli

Że złą podróżą jest bez Ciebie każda noc



Że więcej smutku w oczach mamy niż radości

Że nie pomaga kiedy mowić "góra nos"



Dlatego nie mów mi, dlatego nie mów mi

to dlatego nie mów mi o miłości          [x2]



Byle nie o miości, 

byle nie o miłości, nie, nie, nie



Byle nie o miłości, byle nie o miości,

Byle nie o miłości, nie, nie, nie        [x4]







Mrok, jak kosmaty pies. 

Patrz wrzesień już, 

czas rozpalić piec. 

Posmutniało w ogrodzie i nagle postarzało się. 

Miałeś przecież być? 



Autobus twój szedł. 

Wiem jest już późno. 

Wróć w lampy ciepły krąg. 

Do szafy płaszcz. 

Jabłkami pachnie dom. 



Przemoczony poeto siądź, 

skończ ten swój niezwykły wiersz. 

Pusta kartka i tylko znów ogarek świecy. 

Dla ciebie dziś kupiłam ten zielony szal. 

Ostatnie jabłka z drzew postrącał wiatr, 

a miałeś zerwać. 

Zbyt mało ciebie mam. 

Kilka mądrych zdań, 

to wszystko.