W Bukowinie góry w niebie postrzępione.

W Bukowinie rosną skrzydła świętym bukom.

Miną dzień wiatrem z hal rozdzwoniony

i nie mogę znaleźć Bukowiny i nie mogę znaleźć,

chociaż gwiazdy mnie prowadzą, ciągle szukam.



W Bukowinie deszczem z chmur opada okrzyk

ptasi zawieszony w niebie.

Nocka gwiezdną gadkę górom gada

i nie mogę znaleźć Bukowiny,

nie, nie mogę znaleźć, choć mnie woła Bukowina,

wciąż do siebie, woła mnie.



Boję się o Ciebie, mój niekochany
W ciemnej ciszy twojej czaszki
Ty może wreszcie mnie usłyszysz
Jesteś moją celą, choć nie ma straży
Dopóki więzisz mnie w sobie, będziemy razem
Miałeś moje ciało, a chciałeś więcej, więc póki żyjesz
Będę panią i niewolnica twej pamięci
Nie chcę tejmiłości, jest niemożliwa
Uwolnij siebie i mnie

Nie pamiętaj mnie 
Nie zadręczaj się
Uspokój się 
Znam twe nieudane sny i mroczne lasy Twej pamięci
Znam z imienia wszystkie lęki
Jeden z nich to ja
Uwierz mi, uwolnij mnie

Jeżeli kochasz, to nie pamiętaj mnie
Jeżeli kochasz, to uwolnij mnie
Boję się o ciebie, mój niekochany, jak długo będziesz 
Umiał wierzyć, że jesteś panem, a nie sługą
W celi twego mózgu, spętana w zwoje i zapisana
W pamięci - nie będę Twoja
Trzymaj mnie pod kluczem w komorze serca
Ale i wtedy, jestem pewna, że nie osiągniesz wiele więcej
Nie chcę tej miłości, pozwól mi odejść
Uwolnij siebie i mnie