Świt kropelki snu drżą we mgle,

ślad stopy na mchu lekkiej,

bosej, chłód rysuje już sieć na szkle,

zmierzch szyje tu z chmur płaszcz dla sosen.



To jest moje miejsce na ziemi,

tu mój czas, niech trwa, wiecznie.



Świt z wierzbowych dróg zbiera szron

ślad minionych tu wszystkich wiosen,

chłód czerwieni już twarze słońc,

zmierzch na sierści psów gna we wrzosy.



To jest moje miejsce na ziemi,

tu mój czas, niech trwa, wiecznie.



Świt płonie z nad łąk,

niosąc mi zmierzch do moich rąk,

czekam w oknie, chcę już nigdy nie,

nie liczyć dni, chcę przez chwilę być samym wzrokiem.



To jest moje miejsce na ziemi,

tu mój czas, niech trwa, wiecznie.


Lubię ten czas, gdy do siebie nam blisko. 

Lubię, że już nie wstydzimy się słów. 

Lubię gdy o zmierzchu rozpalisz ognisko 

Oświetlisz, co kryje się w nas. 



Pytasz mnie, jak żyć i co ma sens 

Gdy ja spytać chcę o to samo. 

A tysiącletni dąb odpowiedź zna, 

Ale cicho zasypia nad nami 



Lubię ten czas, gdy nam blisko do siebie. 

W trawie na wznak, gdzie nie znajdzie nas nikt. 

Wtedy żal, że nigdzie na bezkresnym niebie 

Nie ma innych nas, co kochają się tak… 



Pytasz, czemu to tak krótko trwa, 

Gdy ja spytać chcę o to samo 

Tysiącletni dąb odpowiedź zna, 

Ale cicho zasypia nad nami.