Świt kropelki snu drżą we mgle,

ślad stopy na mchu lekkiej,

bosej, chłód rysuje już sieć na szkle,

zmierzch szyje tu z chmur płaszcz dla sosen.



To jest moje miejsce na ziemi,

tu mój czas, niech trwa, wiecznie.



Świt z wierzbowych dróg zbiera szron

ślad minionych tu wszystkich wiosen,

chłód czerwieni już twarze słońc,

zmierzch na sierści psów gna we wrzosy.



To jest moje miejsce na ziemi,

tu mój czas, niech trwa, wiecznie.



Świt płonie z nad łąk,

niosąc mi zmierzch do moich rąk,

czekam w oknie, chcę już nigdy nie,

nie liczyć dni, chcę przez chwilę być samym wzrokiem.



To jest moje miejsce na ziemi,

tu mój czas, niech trwa, wiecznie.


Już noc i pusty dom 

I nie zobaczy nikt 

Jak na ostatnim piętrze 

Nieczynnej windy drzwi otworzą się 

I zamkną się, 

Otworzą się… 



Gdy świt i chłodny wiatr 

To nie zobaczy nikt 

Jak nad ciepłym wyjściem z metra 

Gazety zmięty strzęp 

Unosi się, opada i unosi się… 



Nie wiemy nic 

O cichym życiu rzeczy 

Które otaczają nas 

Łudzimy się, że to nas nie dotyczy 

I łudzimy się, że zrozumiemy świat. 



Już dzień, 

A cicho tak, że nie usłyszy nikt 

Jak wieszak w pustej szafie 

Odmierza ciszę i 

Kołysze się 

Kołysze się 

Kołysze się…