Świt kropelki snu drżą we mgle,

ślad stopy na mchu lekkiej,

bosej, chłód rysuje już sieć na szkle,

zmierzch szyje tu z chmur płaszcz dla sosen.



To jest moje miejsce na ziemi,

tu mój czas, niech trwa, wiecznie.



Świt z wierzbowych dróg zbiera szron

ślad minionych tu wszystkich wiosen,

chłód czerwieni już twarze słońc,

zmierzch na sierści psów gna we wrzosy.



To jest moje miejsce na ziemi,

tu mój czas, niech trwa, wiecznie.



Świt płonie z nad łąk,

niosąc mi zmierzch do moich rąk,

czekam w oknie, chcę już nigdy nie,

nie liczyć dni, chcę przez chwilę być samym wzrokiem.



To jest moje miejsce na ziemi,

tu mój czas, niech trwa, wiecznie.


Mrok, jak kosmaty pies. 

Patrz wrzesień już, 

czas rozpalić piec. 

Posmutniało w ogrodzie i nagle postarzało się. 

Miałeś przecież być? 



Autobus twój szedł. 

Wiem jest już późno. 

Wróć w lampy ciepły krąg. 

Do szafy płaszcz. 

Jabłkami pachnie dom. 



Przemoczony poeto siądź, 

skończ ten swój niezwykły wiersz. 

Pusta kartka i tylko znów ogarek świecy. 

Dla ciebie dziś kupiłam ten zielony szal. 

Ostatnie jabłka z drzew postrącał wiatr, 

a miałeś zerwać. 

Zbyt mało ciebie mam. 

Kilka mądrych zdań, 

to wszystko.